Ліцвінскі крыж
Пра што маўчыш, ліцвінскі крыж,
Ці ўспомніў час той старадаўні,
Калі сыны тваёй зямлі,
За гонар біліся адчайна?
А можа памятаеш ты,
Як Міндоўг-князь пазбег спакусы?
Мячы дасталі і шчыты,
Ліцвіны – продкі беларусаў.
Сярод стагоддзяў пачарнеў,
А пад табой алтар паганскі,
Перкунас насылаў свой гнеў,
Жваруна ап′яняла ласкай.
Ішлі на захад і ўсход,
На замкі сквапных мечаносцаў,
Магутны, вольны мой народ,
А родны край – лясісты востраў.
Пакуль ёсць мова – ты жывы,
Ліцвінскі крыж, сакральны сімвал,
У каранях рачной травы,
Чароўная схавана сіла.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию