Крохкалка
Не ведаю ці трэба расказаць,
Ці прамаўчаць пра гэтую забаву,
Каб унукам дрэнны прыклад не падаць,
Ды не здабыць сабе дурную славу.
Распавяду, ды, цур, не паўтараць,
Як у дзяцінстве ў крохкалку гулялі.
Каб дома лішні раз не назаляць
Зімой заўжды на рэчку мы ўцякалі,
І, стаўшы за адным адзін гуськом,
Расчысціўшы ад снегу стужку лёду,
Нагой уперад і адным бачком
Мы коўзаліся смела для прыгоды.
Лядок пахрустваў толькі пад нагою,
Нагадваў гэты гук на слых нам “крох”,
Выстрайваліся зноў мы чарадою,
Расходзіліся трэшчыны з пад ног.
Канчалася аднолькава забава-
Ламаўся з хрустам лёд і кожны раз
Па пояс у вадзе, такая справа,
Аказваўся звычайна нехта з нас.
Затым бягом дамоў ляціш, на печ,
Ды хуценька, пакуль не бачыць маці,
Ды каб не атрымаць кухтар між плеч,
Адагравацца ціхенька у хаце.
Здаецца, зараз унукі разумней,
І дзякуй Богу! Ужо няма і печкі,
І неяк ужо спакойней за дзяцей,
Іх зараз вабіць віртуальна рэчка.
08.01.2026
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию