Хай людзі думаюць
Хай людзі думаюць, што я – змяя,
Якая небудзь кобра ядавітая.
Няхай мяне баяцца, як агню.
Я славу гэтую цаню!
“Вядзьмарка,” – чую за спіной,
Калі вяртаюся дамой.
Імя маё ў суседзяў на слыху,
Я прызнаю, як на духу,
Што заўважаю жах у вачах людзей,
Мной запалохваюць дзяцей
І кажуць: убачыць у сне мяне
К бядзе ці смерці прывядзе.
Так з дня ў дзень жыццё сваё жыву.
Нікому іншую сябе не пакажу.
Хай людзі вераць, што я злая,
Чым ведаюць, што я слабая.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию