Дзяцінства час…

info@stihi.by

Усцяж лясоў гародзенскай зямлі,
Дзе Свіцязь хвалі ў берагі калыша.
Шляхі майго дзяцінства праляглі
На схілах Наваградскага ўзвышша.

Часоў дзяцінства цёплы ўспамін,
Дзе рукі маці пахнуць сырадоем,
Пара шчаслівых дзён, часоў, хвілін,
Напоўненых пяшчотай і спакоем.

Сваё дзяцінства часта бачу ў снах –
Я там сярод лясоў, лугоў і рэчак.
Маяк вайсковы высіцца, як гмах,
І я на ім, хлапчына-чалавечак.

Я зазірнуў адтуль за небасхіл,
Дзе ранкам сонца промні выпускае.
А вечар зорны рассыпае пыл,
І колам поўні месяц прырастае.

Ад ветру там, перыпыняўся рух
На лесвіцы апошняга скляпення,
Цярпенне, мужнасць уздымалі дух
Да пачуцця птушынага парэння.

Страх, асалоду, веліч вышыні
Мая з дзяцінства памяць захавала,
Трапеча сполах сэрца ў цішыні,
Дзе ўвысь душа калісці парывала