Даўным-даўно я ўжо зусім цвярозы…
***
Я з кожным днём раблюся больш цвярозым,
хоць з большай смагай чару п’ю жыцця.
Уладзімір Дубоўка
Даўным-даўно я ўжо зусім цвярозы,
І ў вершах маіх тое, што наўме.
Вунь у суседкі – муж Алег і козы,
І задні двор участка – у гаўне.
Саму яе я ўжо даўно не бачыў.
Шчэ з год назад спявала у двары.
Ці гэта час яе так перайначыў?
Ці, мо, ляціць жыццё ў тартарары?
Калісьці верыў, што ў гнаі – мядзведкі,
Як прывязу, з’ядуць мой агарод…
Цяпер жа знаю, што сусед мой едкі!
Зайздрослівы цяперака народ!
Даўным-даўно я стаў зусім цвярозым.
Пляваць, хто мяне пэцкае ў гаўне!
Люблю ў кутку двара свае бярозы,
І ў сраку пацалуюць хай мяне!
01. 08. 2025 г.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию