Былое…

Гадоў жыцця стракатыя палоскі
Спрачаюцца ў адценні між сабой.
Шляхоў былых грукочуць адгалоскі,
Гамоняць то праўдзіва, то з маной.

Іх засталося ўжо няшмат са мною,
Узнёслых, сталых, мудрых і сівых.
Праз успамін з пяшчотнаю журбою
Былых гадоў, яскравых, маладых.

Гады былыя шмат чаго прыпомняць
Праз фота, чорна – белае кіно.
Дзіця, юнак, дарослай стала постаць.
Было нядаўна гэта ці даўно???

Сталеюць дзеці і растуць унукі.
Знікаюць вёскі, пухнуць гарады.
Слабеюць вочы і цяжэюць рукі
Ды ўсё ж квітнеюць у душы сады…


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай