Не “октябрь” і не “декабрь”,
Беларусам Божы дар.
Надвор’я і быту ён люстэрка –
Наш беларускі каляндар.

І хаця змяніўся клімат,
У прыродных з’явах пэўны зрух,
Імены месяцаў на справе
Нам лашчаць душу, крэпяць дух.

Іх назвы існуюць спрадвеку.
Уражвае іх трапнасць нас.
Яны, як компас чалавеку,
Вядуць яго праз лёс і час.

Пачынае яго студзень –
Года новага выток.
Апранайся, бо застудзіць,
Еш капусту і часнок!

Студзіць, студзіць месяц студзень.
Правярае сівавусы,
Ці ўцяплілі свае хаты,
Ад марозаў беларусы.

Ці хапае на ўсю зімку
Што паесці і папіці.
Ці накормлена жывёла
Каб жывой з-пад зімкі выйсці.

Зімы канец вяшчае люты,
Але ж не хоча саступаць,
І халоднымі вятрамі
Злавацца будзе і лютаваць.

Гурбы снегу намяце,
Камусь вушы адмарозіць.
Неспадзявана ўначы
Віхуры з поўначы прыносіць.

Сакавік бакі прыгрэе,
Нам крыху сонца прынясе.
Сок ідзе ўжо па дрэвах,
Будзіцца прырода пакрысе.

Набракаюць ужо пупышкі,
І птушкі з выраю ляцяць.
Будуюць гнёзды дзесьці ўвышку.
Іх спеў там-сям ужо чуваць.

Красавік – ён імя гэта
Не задάрма атрымаў:
Гэты месяц для паэтаў –
Ён натхнення ім надаў.

У траўні месяцы звычайна
Траву касілі па расе.
А тым, хто ў агародзе дбайны,
Багата восень прынясе.

А чэрвень – гэта месяц фарбаў.
Мора кветак, смак чарніц.
Як да шлюбу лес адзеты,
З водарам маліны і суніц.

Нектар збіраюць пчолкі з ліпы,
Нясуць рупліва да вулля.
“Лета пуп”,- кажуць пра ліпень,
“Яму пашана і хвала!”

На полі жыта каласіцца,
На дачы ўжо гуркі пайшлі,
Ад кабачкоў нельга адбіцца –
Здабытак матухны-зямлі.

Жніво ў жніўні, на палетках
Збіраюць добры ураджай.
І колькі намалоціш збожжа,
Такім і будзе каравай.

Верасень – адметны месяц:
У верасовым у бары,
Стаяць баравікі як вежы,
Хоць ты мяшкамі іх бяры!

Яшчэ ў верасні звычайна
Падводзяць вынік ураджаю.
Хто працаваў у полі дбайна,
Дажынкі весела спраўляе.

І можа з гонарам пакласці
На важкі вераснёвы стол
Гародніну і садавіну,
І свежыя, і разнасол.

Кастрычнік – гэта месяц лёну,
Лен білі, мялі і трапалі.
І аддзялялася кастра,
А з валакна тканіну ткалі.

Затым льняное палатно –
Адбельвалі і добра мылі,
З яго сукенкі і кашулі
Для беларусаў модных шылі.

Бялёнае ў расе халоднай,
І фарбай, як кара бяроз –
Пашытае з яго прыемна
Насіць і ў спеку, і ў мароз.

Раней насілі лён усе,
Адзенне не было сярмяжным.
Пацелі не ад вопраткі зусім,
А толькі мо ад працы цяжкай.

Адсюль і назва беларуса –
Бо белае адзенне ён насіў.
Яшчэ, што беларус быў русы
і хрысціянін у душы.

У лістападзе ліст злятае
Самотна, бо ідзе зіма.
Чакаць прыдзецца вельмі доўга
Зяленай траўкі і цяпла.

Пакрывае зямлю снежань
Белым дываном снягоў
І год сабою закрывае
– цудоўны каляндар бацькоў!

Падзякаваць павінны продкам,
Якія захавалі ў дар –
Сваім нашчадкам дынамічны,
Змястоўны і прыгожы каляндар!