У адным зялёным куточку Беларусі, дзе рэчка пяшчотна шаптала з вербамі, а буслы па-гаспадарску хадзілі па лузе, жыла-была дзяўчынка Марылька. У яе былі вочы, як блакітныя валошкі, а ўсмешка – як сонейка. Марылька вельмі любіла сваю бабулю, а бабуля – яе.

Аднойчы бабуля сказала:
– Мой сонейка-кветачка, хутка да нас прыедуць госці здалёк. Давай сплецеш для іх чароўны ручнік (тканае палатно з арнаментам). Ён будзе не просты, а з дабрыні і цяпла.

Марылька задумалася: «Як жа сплесці ручнік з дабрыні?»

І тут пачаліся цуды!

Спачатку Марылька пайшла ў поле. Там, сярод залатых каласоў, яна сустрэла працавітую пчалу. Пчала збірала мёд, зусім не стамляючыся.

– Вучыся працавітасці, Марылька, – прагудзела пчала. – Гэта першая нітачка для твайго ручніка.

Марылька сабрала гэтую залатую нітачку, і яна заззяла, як сонейка! Яна прывязала яе да свайго верацяна (прылада для прадзення).

Потым дзяўчынка зазірнула ў сад. На галінцы сядзела маленькая птушачка, якая спявала самую прыгожую песню. Яна палівала кветку, якая пачала вянуць, і тая адразу расцвіла.
– Вучыся пяшчоце і клопату, – прашчэпча птушка. – Гэта другая нітачка.

Марылька ўзяла нітачку, падобную на неба ўранку, і далучыла да першай. Цяпер ручнік стаў яшчэ святлейшым.

Затым Марылька адправілася да крыніцы, дзе ўвесь час збіраліся звяры і птушкі. Крыніца дзялілася сваёй чыстай і халоднай вадой з усімі, нікога не абмінаючы.

– Вучыся шчырасці і шчодрасці, – прашаптала крынічка. – Гэта трэцяя нітачка, самая празрыстая.

Марылька дадала гэтую празрыстую, нібы сляза, нітачку, і ручнік пачаў ззяць знутры.

Дзяўчынка вярнулася дадому і прысела за кросны (ткацкі станок). Бабуля паказала ёй, як сплесці гэтыя ніткі ў цудоўны ўзор. Гэта былі не проста ўзоры, а сімвалы: хлеб – дастатак, зоркі – шчасце, зямля – жыццё.

Калі Марылька скончыла, ручнік заззяў. Гэта быў не проста ручнік, а сімвал беларускай душы: працавітай, пяшчотнай, шчырай і шчодрай.

Калі прыехалі госці, яны адразу ўбачылі гэты ручнік. Яны дакрануліся да яго і адчулі ўсё яго цяпло.
– Ён сатканы з добрых спраў! – сказалі госці. – Гэта самы лепшы падарунак, бо ў ім – сапраўдная любоў.

З тых часоў у Беларусі кажуць: «Калі ты робіш нешта з добрым сэрцам, гэта заўсёды атрымліваецца прыгожа». А Марылька зразумела, што самыя каштоўныя скарбы – гэта не золата, а дабрыня і любоў. Яны робяць сэрца багатым, а жыццё – шчаслівым.