У класе шум, а сэрца — трепет,
Ты ідзеш — і свет у вачах.
Кожны міг з табой — як адказ,
Кожны позірк — як блеск у слязах.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

На лінейцы, ў майскім свеце
Я шукаў твой пяшчотны лик.
Слова «мы» засталося ў дзецтве,
А ў жыцці — адзін крык.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

Ты смяялася, як вясна,
Нібы шчасце — назаўжды.
Але лёс зламаў нам крылы,
І павёў цябе туды.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

Цёмны вечар, хуткі поезд,
Вестка — і разбіты свет.
Ты сышла, і сэрца — прорва,
Толькі памяць дае адказ.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

Я стаю ля чорнай ямы,
Слёзы паляць, як востры нож.
Ты ляжыш у зямлі, а з намі
Толькі боль і вечны дрож.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

Я жыву, але жыццё — як мука,
Кожны дзень — пусты абман.
Школьнае каханне забіта,
А ў душы — адзін храм.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

Школьнае каханне — вечная і пяшчотная,
Ты жывеш ўва мне, ціхая, бязмежная.
У сэрцы свет гарыць, памяць не пагасла,
Ты — мая вясна, хоць каханне няшчасна.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.

Школьнае кахане — боль і натхненне,
Першая вясна, першае падзенне.
Ты была марай, ты была збаўленнем,
Але сышла, як сон, пакінуўшы мучэнне.