(Verse 1)
Паветра густое, як ртуць, цісне на скроні,
Цішыня рэжа слых, нервы рвуцца, як коні.
Горад заціх, быццам звер перад скокам,
Кожны гук – гэта знак, нават цень крок за крокам.
Вецер – прадвеснік ганяе па бруку паперы,
Адчыняюцца вокны, адчыняюцца дзверы.
Мы даўно не хаваемся і чакаем сігналу,
Каб старая сістэма прыйшла да фіналу.
Твой голас як гром, мікрафон як курок,
Сёння новы ўрок, сёння судны дзень, сынок.

(Chorus)
Ноч надыходзіць
Воблачным фронтам.
Стрэлам маланак
У небе свінцовым.
Гром разрывае
Нямую прастору.
Час пачынаецца
Новых гісторый.

(Verse 2)
Першыя кроплі б’юць па шкле, быццам град,
Гэта час змыць увесь бруд і ўвесь яд.
Што асеў на дамах, на душы, на сумленні,
Ператварыўшы жывых у бязмоўныя цені.
Вуліцы мокнуць, чакаюць адказ,
Нас не зламае ні страх, ні загад.
Мы – дзеці навальніцы, што ў цемры паўсталі,
Нашы словы – разрадамі высакавольтнымі сталі.
Хай палохае іншых грома гул і раскаты,
Для нас гэта музыка, гэта нашы дэбаты.
Праўда блісне на момант, асветліць твары,
І ніхто не схаваецца болей за хмары.

(Chorus)
Ноч надыходзіць
Воблачным фронтам.
Стрэлам маланак
У небе свінцовым.
Гром разрывае
Нямую прастору.
Час пачынае
Гісторыю знову.

(Bridge)
Хай змывае дождж фальшывы бляск і пыл,
Каб на чыстай зямлі нам хапіла зноў сіл.
Глядзець адзін аднаму проста ў вочы,
Праўда – маланка, што слепіць сярод ночы.
Яна б’е без папярэджання, без літасці, у мэту,
І пасля яе ўжо не вярнуцца да старога свету.

(Outro)
Стрэлы маланак
У небе свінцовым
Ноч. Цішыня.
І пахне азонам.
Ноч надыходзіць
Воблачным фронтам.
Стрэлам маланак
У небе свінцовым.
Гром разрывае
Нямую прастору.
Час пачынаецца
Новых гісторый.

Музыка і выкананне нейрасеціва SUNO
https://suno.com/s/cULMOMrI0USh526e