Шэрасць змроку…
А за акном – зноў змрочная пара,
Не дзень, не ноч, а доўгі шэры вечар,
Сціскае сэрца змрочнасці гара,
Свабодна не дае расправіць плечы…
Усё ў палоне шэрых ланцугоў:
І думкі, і імгненні, і пачуцці,
І нават сэнс вось гэтых шчырых слоў
Згарае, як у полымі паленцы…
Я бачу, як туман падняўся ўверх,
Надоўга зліўся з цяжкім шэрым небам,
Адкрыў сусвету пяты мой паверх –
Ад шэрасці душу ачысціць трэба…
Для гэтага патрэбна ёй узляцець,
Над шэрасцю і змрочнасцю падняцца,
Каб на жыццё з ласкавасцю глядзець,
І ў шэрым змроку трэба нам смяяцца…
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
2 рецензий к 'Шэрасць змроку…'
Светлана Ковалёва
03.12.2025 - 01:06“І ў шэрым змроку трэба нам смяяцца…” Такія каштоўныя і патрэбныя думкі. Бо так сапраўды. Заўсёды спадабаюцца Вашы вершы, напоўненые глыбокім сэнсам і жыццёвым вопытам. Вершы – настаўнікі. Дзякуй Вам, Святлана за Ваш талент. Поспехаў Вам, дабрабыту, здароў’я і новых вершаў.
Светлана Бреус
03.12.2025 - 20:06Святлана! Вы столькі значных слоў сказалі мне аб маёй тврчасці…столькіі прыгожых і цудоўных слоў….Я ўдзячна Вам за шчодрае сэрца Ваша…, душой і сэрцам удзячна….Жадаю заўсёды ўдачы і поспехаў ва ўсім і ўсюды…
Беражыце сябе!