Пяшчота мяне запрашае...

Пяшчота мяне запрашае
У край дзiвоснай красы,
Каб там згубiцца ў стагоддзях
З каханнем дзявочай касы.

Нiколi дагэтуль не верыў,
Што бывае гэтакi Рай.
 Блакiтнае неба ў вырай
Панясе па Зямлi як шаль.

Там вочы Каханай спадаюць
Зоркамi сцежак маiх.
Па iх маi мары гуляюць
Яскравай сукенкай заўжды.

Ад таго лiчу кожну гадзiну,
Калi стану зноў на крыло
I неба блакiтнай фарбай
Адкрые прада мною акно...

Пяшчота мяне запрашае,
Як просiць немаўлятку маць:
Iдзi ж за мною ў вырай -
Дзе ў стагоддзях адчуiшь Рай.

Каханне. Люты

Кожнае сонца, сустрэтае разам,
Цёплае двойчы.
І не зімой, а ў абдымках тваіх
Карацей ночы.
Ад краю, ад прорвы з сабою ўвёў
Дотык нячутны.
Жаданне маё. Нечаканне маё. Вітаю.
Каханне. Люты.

Вецер гуляе ў тваіх валасах...

Вецер гуляе ў тваіх валасах,
Бледны твой твар прыгажосцю ззяе.
Але не бачу жыцця ў вачах,
Чаму любоў твая мяне не акрыляе?

Чаму глядзіш, як быццам скрозь мяне?
Чаму зусім не хочашь заўважаць?
Мне прыкра ад таго, што з-за цябе
Я не магу вачэй сваіх падняць.

Такое жорсткае пытанне: «Што ты хочаш?»
Такі халодны бляск у тваіх вачах...
Зусім ты разумець мяне не можаш.
Я слабасць адчуваю у нагах.

Адвярнуўся, прэч іду, мяне штурхнулі.
Я твар хаваю ў далонях ізноў...
Калючым дротам маё сэрца абгарнулі,
І націснулі так, што брызнула кроў…

Обратная связь - stihiby@yandex.ru