Всякое

                            І  ТАК БЫЛО

                  Як  із  пушчы  Белавежскай
                   В  Узду  прыслалі  “цыркача”
                   Мужычок  худы,  лядашчы
                   Ды  пахож  на  крумкача.
                   І  з  характарам  такім  жа,
                   Мабыць,  дзіцем  з  возу  ўпаў,
                   Бо  крычыць,  як  зваръяцелы:
                   -“Пазбаўляю  ўсіх  вас  праў”.
                   Ён  напіўшыся,  як  жаба,
                   Пашыбуе  ў  магазін.
                   Прадаўца  трасе  за  грудзі
                   І  крычыць:- “Я  тут  адзін,
                   Я  тут  першы,  маю  права
                   Ўсё  зрабіць,  што  захачу,
                   Магу  выгнаці  з  работы,
             Запісаць  па  страгачу,
                   А  пад  злосць  і  ў  морду  даць
                   Будзе  “дудкай  кроў  свістаць.”
                            Вось  дзівосы,  дык  дзівосы
                            Задзяўбуць  няхай  вас  восы.
                   А  на  сходах  гаспадарчых,
                   Не  паверыце  вы  мне,
                   Пра  быкоў,  хракоў  і  яйца
                   Па  паў-дня  усім  дзяўбе.
                   Ён  раскажа  як  кныруе,
                   І  чаму  гэта  свіння,
                   І  як  бык  кароўку  чуе,
                   І  адкуль  яго  радня.
                   І  жанчын  ён  вельмі  любіць,
                   Бо  прыкмеціць  па  часах
                   У  якіх  яны  кашулях, 
і  ў  якіх  яны  трусах.
Вось  дзівосы,  дык  дзівосы
Задзяўбуць  няхай  вас  восы.
Той  “цыркач”  хоць  і  лядашчы,
Ды  язык,  што  памяло.
Хоць  займае  пост   вызначны,
Ды  відаць  “мужык”,  “хамло”.
Ён  зняважыць  каго  хочаш
Ці  з  віной,  ці  без  віны.
Тут  не  толькі  зарагочаш,
А  наложыш  і  ў  штаны.
Ды  і  рогату  хапае,
Бо  “цыркач”  такі  штукар
Абмачыць  з  балкону  можа
Табе  тулава  і  твар.
Вось  дзівосы,  дык  дзівосы
Ўсіх  мардуе  і  пражэ
Задзяўбуць  яго  хай  восы,
А  нас  бог  усцеражэ.
………………………..
Затым  “цыркач”  папаў  ў  абком
Там  жэр  батоны  з  малаком.
Пляваў  і  там  на  ўсіх,  ў  сталіцы,
Ды  толькі  з  большае  званіцы.
Як  перамен  падзьмулі  ветры
Папаў  “цыркач”  ў  Саўміна  нетры.
Але  нядоўга  там  бадзяўся,
Камусці,  мусiць  спадабаўся
І  зноў,  шляхом  наканаваным,
Ў  Бярэсце  быў  накіраваны.
Там  кіраваць  стаў  аграпрамам,
Ды  справы  ў  гору  не  пайшлі
Такі  кіроўца,   скажам  прама...,
(Відаць  другога  не  знайшлі).
Ён  там  “прыгожа” верхаводзіў
І  нарабіў  немала  спраў.
Відаць  ён  сам  сабе  нашкодзіў,
Як  Капітонава  здымаў.
З  якой  бяды,  з  якой  нагоды
Накрыў  яго  кантроль  народны.
Так,  што  “цыркач”  аж  захістаўся
       Ды  без  пасады  сам  застаўся.
        
Цяпер  людзей  з  вады  ратуе
Хоць  i  на  пенсii  даўно
Але ж  у  «Вобшчастве»  працуе,
Гаўно ж  не  тоне, бо — Гаўно.
        
Вось  тут  і  скончу  я  свой сказ:
Пра  “цыркача”,  пра  лёс,  пра  час.
І  што  яшчэ  сказаць  хачу,
Не  упадабляйцесь  “цыркачу”.
Хай  Вам такія  “цыркачы”
Не  сняцца  нават  у  начы.
 
 

Комментарии (0)

RSS свернуть / развернуть

Только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут оставлять комментарии.

Обратная связь - stihiby@yandex.ru